در ضمن علیرضا جان، حالا که شما یادی از جناب افشین پیروانی (افشین سیم‌خاردار سابق!) کردید، یاد خاطره‌ای راجع‌به کارشناسی‌های جالب و پربار (; ایشان افتادم…

[این قسمت رو با عرض پوزش به درگاه فردوسی حکیم، خودمونی تعریف می‌کنم D:]

آقا جونم برات بگه که… آقایی که شما باشین… فکر کنم حوالی جام جهانی 2006 بود… آره آره. همون‌طور که حتماً می‌دونید معمولاً تو این مملکت در مواقع مختلف و تو عرصه‌های مختلف موجودی به‌نام “قحط‌الرجال” بیداد می‌کنه… یه نمونه‌اش هم تو همین برنامه‌ی کانال 3 بود…
ما تیلویزیونِ جان رو روووشن کردیم و نشستیم پاش که یکی از بازیا رو تماشا کنیم. دیدیم عمو جاودانی اومده و می‌گه مهمون امروزمون جناب آقای افشین‌خان پیروانیه!… ما رو می‌گی… کف‌مف‌مون برید. آخه این بنده خدا اون موقع تـــازه چارگوشه‌ی زمین رو ماچ کرده بود و رفته بود پی زندگیش. گفتیم این بابا کی وقت کرده بره کارشناس شه. همین‌جوری که تو این افکار خام‌مون غوطه می‌خوردیم(!) یهو گوش‌مون یه‌چیزی شنفت که اول باورمون نشد؛ بعد که حواس‌مون اومد سر جاش دیدیم که یعنی شنیدیم که افشین می‌گه: «همون‌طوری که خدمت‌تون فرمودم…» ما همین‌جوری هاج و واج موندیم. این بابا چی می‌گه… ما با این‌که شیش کلاس بیشتر سواد نداریم و تازه از پشت کوه هم اومدیم، اما می‌دونیم که هیچ‌وقت نباس بگیم «فرمودم»… خلاصه جونم برات بگه که همون‌جا بود که یاد مثل معروف «کار هر … نباشد خرمن کوفتن» افتادیم…

این چند سطر را روده‌درازی کردم و یک قضیه‌ی ساده را کمی تا قسمتی آب‌وتاب دادم تا به این نتیجه برسم که ما از این آقایان انتظار نداریم فوتبال‌های سطح بالای خارجی را درست‌وحسابی برای‌مان تحلیل کنند ؛ درست حرف زدن و تپق نزدن را یاد بگیرند، ما به‌حد کافی شکرگزاریم.

این کامنت را گذاشتم، تا بالاخره یک اثری از خودم در وبلاگ زیبای‌تان به‌جا بگذارم. ان‌شاءالله که پاک نشود. خیلی مخلصیم./

پاسخ:
دستت درد نکنه. حرف‌های خودمانی شما به دلمان نشست.
محبت کردی، مطمئن باش که کامنتت پاک نمیشه